31 ธันวาคม 2548
ก่อนเที่ยงคืนวันที่ 31 ธันวาคม 2548 คืนที่ชาวโลก (ส่วนใหญ่) รอคอยเวลานับถอยหลัง (countdown) เพื่อรับวินาทีแรกของปีใหม่ (ปีจอ) ผมกำลังนอนอยู่บนเตียง เปิดวิทยุพร้อม ๆ กับเปิดทีวี เตรียมดื่มด่ำบรรยากาศร่วมสมัย ขยับนิ้วจิ้มรีโมทที่ช่อง 9 เห็นหน้าคุณทักษิณ (นายกฯ) จิ้มเปลี่ยนไปอีกช่องเห็นหน้าคุณอภิรักษ์ (ผู้ว่า กทม.) อยู่คนละที่ คนละช่อง ต่างคน ต่างเวลา ให้นึกภาพของดาวคนละดวงใน galaxy ที่ต่างอวดประกายวับวาวเพื่อให้รัศมีทาบส่องผู้คนอย่างสุดประกาย สุดลำแสง ในคืนวันที่ใคร ๆ เห็นว่ามีความหมายนี้
1 มกราคม 2549
00.01 น. วินาทีแรกเดินทางผ่านไป พร้อม ๆ กับภาพไชโยโห่ร้องของคนไทยทั่วประเทศ ผมยิ้มให้กับทีวี ที่ผมเองก็เพิ่งจะนับถอยหลังในใจไปกับพวกเขาเหล่านั้น ขณะที่นอนกอดหมอนข้างอย่างสุดแสนสบายกายบนเตียงไปด้วย ก่อนจะปิดไฟ หลับตา ครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้จะเริ่มต้นอย่างไรให้มันมีความ "ใหม่" ในชีวิต ผ่านไปครู่ใหญ่ ไม่มีทีท่าว่าจะหลับ จนต้องลุกไปป้อนยานอนหลับเข้าปาก 1 เม็ด ก่อนจะง่วงหงอยหลับไป
05.00 น. เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือดัง "ปี๊ด ๆ ๆ ๆ ..." ทะลุแก้วหู สัญชาตญาณเอื้อมมือกดปิด แรงต้านภายในตัว "ลุก - ไม่ลุก" ระงมก้องอยู่ในห้วงความคิด ด้านหนึ่งต้องลุก เพราะนี่มันเช้าแห่งศักราชใหม่ เสียความตั้งใจที่จะออก "จ๊อกกิ้ง" ตอนเช้า (ไม่เคยได้ทำเลยในรอบ 3 ปี) ที่สู้อุตส่าห์วางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ขณะที่ความคิดอีกด้านหนึ่งร้องทัก "นอนต่อไป ปีไหน ๆ ก็เหมือนกัน" ความคิด 2 ด้านปะทะกันดุเดือดอยู่พักใหญ่ กระทั่งด้านแรกชนะ!
สิ่งแรกที่ทำหลังจากตื่นนอน ก่อนรุ่งอรุณรับปีใหม่ คือ การพลิกอ่านหนังสือแบบคร่าว ๆ ที่ซื้อมา 2 วันก่อน 18 เล่มรวด ทำท่าจะอาบน้ำ เปลี่ยนชุดกีฬาออกไป "จ๊อกกิ้ง" ฝนดันตก! ความตั้งใจพังครืนต่อหน้าต่อตา
ช่วงสายหน่อย แดดออก เข้าทำนอง "หลังฝนซา ฟ้าสดใส" ผมโทรศัพท์คุยกับ "คุณทวี" (ทวี สร้อยสิริสุนทร) เรื่องการเคลื่อนงาน "วิทยุบริการสาธารณะ (Public Service Radio : PSR)" ที่จะทำในปีจอนี้ ก่อนขี่มอเตอร์ไซต์คู่ใจออกไปซื้อ "กับข้าว" มาทานกับ "ข้าว" ที่หุงไว้เมื่อเช้า ระหว่างรอแม่ค้าทำ "กับข้าว" ผมก็ทาน "ข่าว" จากหน้าหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ตลอดทั้งเล่ม (เป็นสื่อแรกที่บริโภคเข้าสมองวันปีใหม่) แล้วกลับมาทาน "ข้าว" ต่อที่บ้านอย่างสุขสำราญ อิ่มแปล้
ใกล้เที่ยง ขี่มอเตอร์ไซต์เข้าเมือง ผ่านร้านโน้ตบุ๊คมือ 2 ตรงข้ามวัดมเหยงค์ ร้านปิด ทั้งที่ตั้งใจจะเข้าไปต่อรองราคาให้เหลือหมื่นเดียว จากราคาป้าย 13,500 บาท ก่อนกลับบ้านแวะถามกำหนดเวลาเดินทาง - เบอร์โทรศัพท์ติดต่อ ที่คิวรถตู้นครศรีฯ - ภูเก็ต ทั้ง 2 คิว เพราะหลังปีใหม่อยากหาเวลาเหมาะ ๆ ไปพักผ่อนหย่อนใจที่ภูเก็ตสัีกครั้ง ระหว่างทางแวะ Makro เข้าไปถามพนักงานขายว่า รีโมทเครื่องเล่นเทปและซีดีที่ซื้อไปตั้งแต่เมื่อคืนวันสิ้นปี ทำไมมันถึงเร่ง volume ไม่ได้? ลองเอารีโมทที่ซื้อไปทดสอบที่ร้านดูก็ปกติดี เพราะอะไรหว่า? ถึงบ้านทดสอบรีโมทอีกครั้ง ลองตั้ง volume ซึ่งปรับด้วยมือให้สุดก่อน แล้วค่อยเร่งดัง ๆ ลองหรี่เบา ๆ ก็มันปกติดีนี่หว่า หรือเราทำไม่เป็นเอง?
ก่อนพลบค่ำของวันปีใหม่ ผมหลับไปบนเตียงนอนพร้อมกับหนังสือ 2 เล่ม (ซื้อมาตั้งแต่วันคริสต์มาส '48) คือ "BLOG BLOG" ของคุณปกป้อง จันวิทย์ (ปิ่น ปรเมศวร์) และ "ทำ + เล่น ให้เป็น blog" ของคุณเกรียงไกร วชิระอนนท์ ผู้เป็นต้นทางความคิด 2 คนสำคัญ ในการเริ่มต้นเขียน blog แรกในชีวิตของผม อ่านจนกระทั่งหลับไปในที่สุด ตื่นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงรถและเสียงเปิดประตูบ้าน เนื่องจากพ่อกับแม่เพิ่งกลับมาจาก "ธรรมราชอโศก"(อำเภอร่อนพิบูลย์) ไม่รอช้า แม่ตรงไปเข้าครัว อุ่น "กะเพราหมู" กับ "เกาเหลา" บนเตาแก๊ส ที่เป็น "กับข้าว" ที่ว่าเมื่อเช้า สำหรับทานมื้อเย็นนี้ด้วยกัน
หลังจากอิ่มอีกมื้อ ตลอดคืนนั้นของวันปีใหม่ 1 มกราคม 2549 ผมส่งข้อความสวัสดีปีใหม่ให้กับหลาย ๆ คน บ้างก็ส่งเสียงสวัสดีปีใหม่ทางสายโทรศัพท์ สายหนึ่งที่ผมคิดว่าสำคัญสำหรับกำลังใจของเธอมาก คือ "คุณเก๋" (สุภิญญา กลางณรงค์) ผมอวยพรให้เธอว่า "ขอให้ปี 2549 เป็นปีที่สดใส เป็นปีที่ไม่มีภยันตรายใด ๆ มากล้ำกราย จะขอเอาใจช่วย" หลังจากนั้นผมก็อยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งคืน ท่องไปในโลกไซเบอร์สเปซ ไปทุกที่ ๆ อยากเห็น อยากรู้ แชทบ้าง สลับการเคลียร์ไฟล์รก ๆ บนหน้าจอ สาละวนอยู่อย่างนั้นจนเที่ยงคืน แล้วจึง Turn Off Computer ปิดไฟ หลับตา ปล่อยให้ความคิดจมหายไปกับความมืดและความอ่อนล้าของร่างกายที่ต้องการพักผ่อนเสียเต็มประดา
(โพสต์ ณ บ้านยวนแหล เวลา 21.15 น. วันจันทร์ที่ 2 มกราคม 2549)
*หมายเหตุ : เวลาโพสต์ที่ถูกต้องตามเวลาในเมืองไทย จะระบุภายในวงเล็บไว้ทุกครั้ง หลังสิ้นสุดเนื้อความ เนื่องจากเวลาที่ blog ใส่ให้อัตโนมัติ เป็นเวลาอเมริกัน (ไม่ทราบวิธีแก้ไขเป็นเวลาไทย)
